Πολύτροπος vs. Complicated

🇬🇷 Μια και οι Έλληνες και οι μύθοι τους βρίσκονται ξανά στο προσκήνιο - κάτι αναπόφευκτο, δεδομένης της παγκόσμιας πολιτισμικής αναδιαμόρφωσης, ας αναπτύξουμε λίγο περισσότερο την κεντρική ιδέα του προηγούμενου άρθρου.

Η μετάφραση της Έμιλυ Γουίλσον για πολλούς συνιστά μια ριζοσπαστική λογοτεχνική προσέγγιση της Οδύσσειας. Όμως η επιλογή της να αποδώσει τον Οδυσσέα ως “complicated” στον πρώτο στίχο, αντί για τις παραδοσιακές αποδόσεις που κρατούν κάτι από το “πολύτροπον”, δεν είναι αθώα λεξιλογική επιλογή. Είναι μια πολιτικά ερμηνευτική στάση. Αναζητά έναν ήρωα ψυχολογικά αναλύσιμο, εντός καθεστώτος ενοχής και ελαφρυντικών, με τρόπο που θυμίζει περισσότερο σύγχρονη νομική ή θεραπευτική γλώσσα παρά την αρχαϊκή αντίληψη της πολυτροπίας ως αρετής επιβίωσης.

Το ίδιο ισχύει και στην μεταφορά του ομηρικού έπους στην μεγάλη οθόνη από τον Κρίστοφερ Νόλαν. Η ανάγνωση που έκαναν και οι δύο, δείχνει πως αντιλαμβάνονται τον μύθο μέσα από το πρίσμα ζητημάτων εξουσίας, φύλου και θυματοποίησης - θεμιτά ερωτήματα καθαυτά, αλλά όταν γίνονται το κύριο ερμηνευτικό κλειδί, το έπος παύει να είναι έπος και γίνεται... δικαστήριο.

Πρόκειται, βέβαια, για δύο διακριτά ζητήματα - η μεταφραστική επιλογή αφορά το ίδιο το κείμενο, η επιλογή καστ αφορά την παραγωγή - όμως εκκινούν από την ίδια ανάγκη: το έπος να απαντά σε σημερινά ερωτήματα ταυτότητας. Έτσι εξηγείται και η επιλογή της Νιόγκο για τον ρόλο της Ελένης, ως προέκταση της ίδιας λογικής.

Αυτή η ερμηνευτική στάση λοιπόν, δεν είναι απλό φιλολογικό ζήτημα. Είναι μέρος μιας ευρύτερης πολιτισμικής αντίληψης. Στον αγγλοσαξονικό, μεταθεραπευτικό της πυρήνα, η Δύση διεκδικεί το δικαίωμα να ξαναγράφει τον ελληνικό μύθο σύμφωνα με τις δικές της ηθικές προσλαμβάνουσες, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί την Ελλάδα ως γεωπολιτικά και πολιτισμικά “μικρότερη”, περιθωριακή δύναμη χωρίς φωνή, χωρίς δικαίωμα ερμηνείας της δικής της κληρονομιάς. Σε κάθε περίπτωση, το πρωτότυπο υποτάσσεται σε ένα ξένο ερμηνευτικό πλαίσιο που παρουσιάζεται ως καθολικό.

Αυτό που χάνεται στη μετάφραση της Γουίλσον είναι ακριβώς η αντίληψη της λειτουργίας του μύθου σε προ-ηθικό επίπεδο. Εκεί που η αλήθεια δεν είναι δικαιοσύνη αλλά αποκάλυψη μιας τάξης που ξεπερνά τον άνθρωπο.

Ο “τραγικός” κόσμος δεν ζητά συμπάθεια για τον ήρωα ή την καταδίκη του· ζητά την αναγνώριση ότι το ανθρώπινο βίωμα εξελίσσεται πάντα εντός ορίων που δεν ελέγχει πλήρως το υποκείμενο.

Η αγγλοσαξονική νοοτροπία, κληρονόμος μιας προτεσταντικής παράδοσης αλλά διαμορφωμένη σήμερα κυρίως από μια ευρύτερη μεταχριστιανική, θεραπευτική κουλτούρα με βαθιά ανάγκη για ηθική λογοδοσία και προσωπική σωτηρία, δυσκολεύεται δομικά να αφήσει αυτόν τον χώρο ανοιχτό. Και έτσι, κάθε γενιά αγγλοσαξονικών αναγνώσεων ξαναγράφει τον Όμηρο λίγο πιο κοντά στις δικές της ηθικές αγωνίες - σήμερα αυτές αφορούν το φύλο, την εξουσία και το τραύμα - αφήνοντας όλο και λιγότερο χώρο για το πραγματικά ελληνικό στοιχείο που είναι η τραγική αποδοχή του απρόβλεπτου και του αναπόφευκτου.

Η ίδια αυτή νοοτροπία, κληρονόμος μιας θεολογίας που χρειάζεται σαφή διάκριση αμαρτίας-λύτρωσης, ενοχής-συγχώρεσης, δικαίου-αδίκου, δεν μπορεί να αφήσει τον μύθο να παραμείνει σε αυτή την ηθική αμφισημία. Τον ηθικοποιεί. Μετατρέπει τον Οδυσσέα από πολύτροπο σε ήρωα με ελαττώματα προς εξιλέωση ή, κατά την πιο πρόσφατη εκδοχή, σε πρόβλημα προς καταγγελία. Και οι δύο κινήσεις είναι ξένες προς το πρωτότυπο πνεύμα.

Αυτό δεν είναι μετάφραση! Ο μύθος, όπως τον βίωσε ο αρχαίος Έλληνας, δεν είναι ηθικό δίδαγμα αλλά αποκάλυψη μιας τραγικής τάξης πραγμάτων όπου η ενοχή δεν συμβαδίζει απαραίτητα με την πρόθεση, οι θεοί είναι δυνάμεις και όχι πρότυπα, και η ανθρώπινη μοίρα διαπλέκεται με μια κοσμική τάξη (τη Μοίρα, το θεῖον ὑπερφυές) και δεν λογοδοτεί σε κανέναν ηθικό κώδικα κατανοητό από τον άνθρωπο.

Καλές οι ταινίες, καλές και οι μεταφράσεις και τα βιβλία και τα άρθρα και οι απόψεις, αλλά καλύτερο είναι να ξέρουμε για τι μιλάμε και γράφουμε.

* 

Υστερόγραφο: Και η ίδια η Wilson το επιβεβαιώνει

Την ώρα που ετοίμαζα το κείμενο αυτό, η ίδια η Έμιλυ Γουίλσον δημοσίευε στο London Review of Books μία εκτενή και ιδιαίτερα αιχμηρή κριτική για την ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν. Χωρίς να το επιδιώκει, επιβεβαιώνει σε σημαντικό βαθμό τη διάκριση που επιχειρήθηκε εδώ.

Από τη μία πλευρά, υπερασπίζεται τη δική της μεταφραστική επιλογή του πρώτου στίχου - το γνωστό πλέον “a complicated man” - ως συνειδητή ερμηνευτική απόδοση του ομηρικού πρωτοτύπου. Από την άλλη, δηλώνει ότι θα ντρεπόταν αν είχε γράψει έστω και μία σκηνή από το σενάριο της ταινίας. Με άλλα λόγια, η ίδια διαχωρίζει σαφώς μια μεταφραστική ερμηνεία από τη δραστική αναδιαμόρφωση του μύθου για τις ανάγκες μιας σύγχρονης κινηματογραφικής αφήγησης.

Η Γουίλσον περιγράφει τον Οδυσσέα του Νόλαν ως έναν άνθρωπο κυριευμένο από άγχος και ενοχές, με την Καλυψώ να λειτουργεί σχεδόν ως… pro bono ψυχοθεραπεύτρια. Παράλληλα, επικρίνει την προσθήκη της υποπλοκής του Σίνωνα ως ένα ευθέως διδακτικό σχόλιο πάνω σε σύγχρονες αγγλοσαξονικές εμμονές - τα ψεύδη, τη ξενοφοβία, τον “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας” και το Brexit. Επισημαίνει ακόμη ότι μέρος των γυρισμάτων πραγματοποιήθηκε στην κατεχόμενη Δυτική Σαχάρα, γεγονός που, κατά την άποψή της, προσδίδει άθελά του μια μορφή οπτικής νομιμοποίησης σε μια υπαρκτή σύγχρονη κατοχή, ενώ η ίδια η ταινία αναζητά την ηθική εξιλέωση του πρωταγωνιστή ενός μυθικού κατακτητικού πολέμου. Η αντίφαση είναι εύγλωττη: η κινηματογραφική αφήγηση επιδεικνύει έντονη ηθική ευαισθησία απέναντι σε μυθοπλαστικές ενοχές, ενώ δείχνει πολύ μικρότερη απέναντι σε μια υπαρκτή πολιτική πραγματικότητα.

Ακόμη και ως προς τη σύνθεση του καστ, η Γουίλσον δεν διακρίνει τίποτε ουσιαστικά “προοδευτικό”, καθώς οι μη λευκοί ηθοποιοί περιορίζονται σχεδόν αποκλειστικά σε δευτερεύοντες ρόλους γύρω από τον λευκό πρωταγωνιστή.

Το ενδιαφέρον, επομένως, δεν είναι ότι η Γουίλσον συμφωνεί με την κριτική που ασκήθηκε εδώ· προφανώς δεν συμφωνεί. Είναι ότι η ίδια αναγνωρίζει, με διαφορετικές αξιολογήσεις και διαφορετικά κριτήρια, πως η σύγχρονη πρόσληψη του ομηρικού κόσμου έχει μετατραπεί σε πεδίο ιδεολογικών και ηθικών διαπραγματεύσεων. Και ακριβώς αυτή είναι η βασική θέση του παρόντος άρθρου.

***

🇬🇧 As the Greeks and their myths once again find themselves in the spotlight -an inevitable development, given the ongoing global cultural realignment - it is worth expanding on the central argument of the previous article.

For many readers, Emily Wilson's translation represents a radical literary approach to the Odyssey. Yet her decision to render Odysseus as “complicated” in the opening line, rather than preserving something of the traditional meaning of polytropos, is far from an innocent lexical choice. It is an interpretive position with clear ideological implications. It seeks a hero who can be psychologically analysed within a framework of guilt, mitigation, and personal accountability, in a manner that resembles contemporary legal or therapeutic discourse far more than the archaic understanding of versatility and resourcefulness as virtues essential to survival.

Much the same applies to Christopher Nolan's cinematic adaptation of the Homeric epic. The reading adopted by both Wilson and Nolan suggests an understanding of myth through the prism of power, gender, and victimhood. These are entirely legitimate questions in themselves. Yet once they become the primary interpretive key, the epic ceases to function as an epic and instead becomes something closer to a courtroom.

These are, of course, two distinct issues. Translation concerns the text itself, whereas casting belongs to the sphere of production. Nevertheless, both emerge from the same underlying impulse: the desire for the epic to answer contemporary questions of identity. It is within this broader logic that the casting of Nyong'o as Helen can also be understood.

This interpretive approach is therefore not merely a philological matter. It forms part of a much broader cultural outlook. At its Anglo-American, post-therapeutic core, the modern West claims the authority to rewrite Greek myth according to its own moral assumptions, while simultaneously maintaining Greece as a geopolitically and culturally diminished, peripheral nation - one deprived of an authoritative voice and, ultimately, of the right to interpret its own heritage. In every case, the original is subordinated to an external interpretive framework presented as universal.

What disappears in Wilson's translation is precisely the pre-moral function of myth. It is the understanding that truth is not equivalent to justice but rather the revelation of an order that transcends human beings.

The tragic world neither asks us to sympathise with the hero nor to condemn him. Instead, it asks us to recognise that human experience always unfolds within limits over which the individual never exercises complete control.

The Anglo-American intellectual tradition, heir to a Protestant legacy yet today shaped primarily by a broader post-Christian therapeutic culture marked by a profound concern with moral accountability and personal redemption, finds it structurally difficult to leave this space open. Consequently, each successive generation of Anglo-American interpretations rewrites Homer a little closer to its own moral anxieties. Today these revolve around gender, power, and trauma, leaving progressively less room for what is genuinely Greek: the tragic acceptance of the unpredictable and the inevitable.

This same mentality, inheriting a theological tradition that depends upon clear distinctions between sin and redemption, guilt and forgiveness, justice and injustice, cannot allow myth to remain within such moral ambiguity. It moralises it. Odysseus is transformed from polytropos into a flawed hero seeking redemption or, in its most recent version, into a moral problem demanding denunciation. Both moves are fundamentally alien to the spirit of the original.

This is not translation.

Myth, as it was experienced by the ancient Greeks, is not a moral lesson but the revelation of a tragic order of existence in which guilt does not necessarily correspond to intention, the gods are forces rather than moral exemplars, and human destiny is interwoven with a cosmic order -Moira, the transcendent theion - that answers to no ethical code fully intelligible to human beings.

Films have their value, as do translations, books, articles, and opinions. Better still, however, is to know precisely what we are talking and writing about.

*

Postscript: Wilson Herself Confirms It

As I was completing this article, Emily Wilson herself published an extensive and remarkably sharp review of Christopher Nolan's film in the London Review of Books. Without intending to do so, she confirms, to a significant extent, the very distinction advanced here.

On the one hand, she defends her translation of the opening line - the now well-known “a complicated man” - as a deliberate interpretive rendering of Homer's original. On the other hand, she states that she would be embarrassed if she had written even a single scene of the film's screenplay. In other words, Wilson herself draws a clear distinction between interpretive translation and the far more radical reshaping of myth required by a contemporary cinematic narrative.

Wilson describes Nolan's Odysseus as a man consumed by anxiety and guilt, with Calypso functioning almost as a pro bono psychotherapist. At the same time, she criticises the addition of the Sinon subplot as an overtly didactic commentary on contemporary Anglo-American preoccupations - lying, xenophobia, the “war on terror," and Brexit. She also notes that part of the film was shot in occupied Western Sahara, arguing that this inadvertently lends a degree of visual legitimacy to an ongoing occupation, while the film itself seeks the moral redemption of the protagonist of a mythical war of conquest. The contradiction is striking: the cinematic narrative displays acute moral sensitivity toward fictional guilt while showing considerably less sensitivity toward an existing political reality.

Even with regard to the casting, Wilson finds little that is genuinely “progressive”, noting that non-white actors are confined almost exclusively to supporting roles surrounding the white protagonist.

The interesting point, therefore, is not that Wilson agrees with the criticism presented here; she plainly does not. Rather, it is that she herself acknowledges - albeit through different evaluations and according to different criteria - that the contemporary reception of the Homeric world has become a field of ideological and moral negotiation. And that is precisely the central argument advanced in this article.

Ο Όμηρος στο προκρούστειο κρεβάτι της Δύσης και η ηθικοποίηση του ελληνικού μύθου / Homer on the West's Procrustean Bed, and the Moralization of Greek Myth

🇬🇷 Η “Οδύσσεια” του Κρίστοφερ Νόλαν αποτελεί μία από τις πλέον φιλόδοξες κινηματογραφικές παραγωγές των τελευταίων ετών. Βασισμένη στο ομηρικό έπος, γυρισμένη σε τοποθεσίες του Μαρόκου, της Ιταλίας και της Ελλάδας, με προϋπολογισμό που φέρεται να αγγίζει τα 250 εκατομμύρια δολάρια και με μία πρωτοφανή διεθνή εκστρατεία προβολής, η ταινία έχει ήδη καταφέρει να μετατρέψει τον Όμηρο, την ελληνική μυθολογία και την ίδια την Ελλάδα σε αντικείμενο ευρύτατης δημόσιας συζήτησης.

Οι σκέψεις που ακολουθούν δεν αφορούν την ταινία αυτή καθαυτή αλλά την παραφιλολογία που έχει αναπτυχθεί γύρω από αυτήν, καθώς και τις ευρύτερες πολιτισμικές και ιδεολογικές παραδοχές που συνοδεύουν τη σύγχρονη δυτική πρόσληψη του ομηρικού κόσμου.

Ο ίδιος ο Νόλαν έχει αναγνωρίσει δημοσίως ότι επηρεάστηκε από τη μετάφραση της Έμιλυ Γουίλσον, την οποία χαρακτήρισε “επαναστατική”... Η παραδοχή αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι δεν έχουμε να κάνουμε με την κινηματογραφική μεταφορά του ομηρικού έπους, αλλά με την προσαρμογή μιας ήδη αναδιατυπωμένης αγγλοσαξονικής εκδοχής του.

Με άλλα λόγια, το ομηρικό κείμενο περνά μέσα από το φίλτρο μιας μεταφιλελεύθερης, προτεσταντικής ακαδημαϊκής παράδοσης και, ως προϊόν αυτής της διαδικασίας, μετασχηματίζεται εκ νέου ώστε να υπηρετήσει τις αισθητικές, ιδεολογικές και θεματικές αναζητήσεις του σύγχρονου δυτικού κινηματογράφου.

Κάθε μετάφραση αποτελεί αναπόφευκτα μια μορφή ερμηνείας. Το ζήτημα είναι το είδος της ερμηνείας που επιλέγεται και οι πολιτισμικές προϋποθέσεις που αυτή ενσωματώνει.

Το πρόβλημα δεν έγκειται στο γεγονός ότι ο ελληνικός μύθος επανερμηνεύεται. Ο μύθος, άλλωστε, δεν είναι ιερό κείμενο με αμετάβλητο δογματικό περιεχόμενο. Αντιθέτως, αποτελεί έναν ζωντανό οργανισμό αφήγησης· είναι εξ ορισμού πολύτροπος, προφορικός, τελετουργικά αναδημιουργούμενος σε κάθε νέα εκφορά του λόγου. Κάθε εποχή και κάθε αφηγητής προσθέτει τη δική του οπτική. Ωστόσο, άλλο πράγμα η αναδημιουργία και άλλο η μεταφορά ενός μύθου σε ένα εντελώς διαφορετικό πολιτισμικό σύστημα αναφοράς, το οποίο τείνει να τον αναδιαμορφώνει σύμφωνα με τις δικές του αξιακές κατηγορίες.

Η δυτική, και συγκεκριμένα η αγγλοσαξονική προτεσταντική νοοτροπία, δεν γνωρίζει πώς να σταθεί απέναντι στον ελληνικό μύθο παρά μόνο ηθικοποιώντας τον - μεταφράζοντάς τον με έννοιες που της είναι οικείες: ενοχή/αθωότητα, καταπίεση/χειραφέτηση, θύμα/θύτης, ατομική συνείδηση απέναντι σε ένα ηθικά οργανωμένο σύμπαν. Πρόκειται για μία ερμηνευτική λειτουργία βαθιά επηρεασμένη από τη χριστιανική και προτεσταντική παράδοση, όπου το κείμενο αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως φορέας ηθικού νοήματος και όχι ως έκφραση μιας κοσμολογικής τάξης.

Η ελληνική αντίληψη που γέννησε την Οδύσσεια είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Δεν συγκροτείται ως σύστημα ηθικών κανόνων αλλά ως τραγική κοσμοαντίληψη. Έννοιες όπως η μοίρα, η ύβρις, η φιλοξενία, η τιμή και το κλέος δεν υπόκεινται σε σύγχρονη ηθική στάθμιση αλλά σε μια θεϊκή τάξη ενίοτε αδιάφορη, ενίοτε άδικη, πάντα όμως υπερβατική του ατόμου. Ο Οδυσσέας δεν είναι “τραυματισμένος βετεράνος” που αναζητά ψυχολογική ίαση, ούτε σύγχρονος ήρωας εγκλωβισμένος σε θεραπευτικές αφηγήσεις περί ταυτότητας και τραύματος. Είναι ο “πολυμήχανος” άνθρωπος μέσα στον κόσμο που αγωνίζεται να επιβιώσει, να διατηρήσει την τιμή του και να επιστρέψει στον οίκο του - ένα σύμπαν όπου οι έννοιες αυτές διαθέτουν βαρύτητα υπαρξιακή και σχεδόν ιερή, όχι ψυχολογική.

Το ίδιο ισχύει και για τις επιλογές του καστ, που δεν είναι απλώς “καλλιτεχνική ελευθερία” όπως ισχυρίζονται οι υπερασπιστές της ταινίας, αλλά έκφραση μιας συγκεκριμένης πολιτισμικής επιλογής και πολιτικής νοοτροπίας - της αμερικανικής, μεταπροτεσταντικής αντίληψης περί “αντιπροσώπευσης” (representation) ως ηθικού χρέους. Η επιλογή να ερμηνεύσει η Nyong'o την Ελένη, ή ο Elliot Page έναν ρόλο άσχετο με το βιολογικό του φύλο, δεν πηγάζει από καμία εσωτερική ανάγκη της ελληνικής αφήγησης, αλλά αντανακλά τις ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές επιδιώξεις που χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο δυτικό δημόσιο λόγο. Το χειρότερο: επιβάλλονται σαν διορθωτικό επίστρωμα του μύθου!

Η αναφορά του Νόλαν στη Γουίλσον ενισχύει αυτή την ανάγνωση. Η μετάφρασή της δεν περιορίζεται στη γλωσσική απόδοση του κειμένου, αλλά συνοδεύεται από μια συνειδητή ερμηνευτική τοποθέτηση που αναδεικνύει ζητήματα όπως η γυναικεία εμπειρία, οι σχέσεις εξουσίας και οι έμφυλες διαστάσεις της αφήγησης. Πρόκειται για ζητήματα απολύτως θεμιτά στο πλαίσιο της σύγχρονης ακαδημαϊκής συζήτησης. Το ερώτημα, όμως, παραμένει κατά πόσο ανήκουν οργανικά στον ομηρικό κόσμο ή αποτελούν εργαλεία ανάγνωσης που προέρχονται από μια πολύ μεταγενέστερη ιστορική και πολιτισμική πραγματικότητα.

Δεν πρόκειται λοιπόν για “κακή” ή “καλή” ταινία με την αισθητική έννοια, ωστόσο είναι, σύμφωνα με αρκετούς κριτικούς, οπτικά εντυπωσιακή. Πρόκειται για μια κατηγορηματική απόδειξη ότι η Δύση εξακολουθεί να μην μπορεί να προσεγγίσει τον ελληνικό πολιτισμό ως αυτόνομο κοσμοείδωλο· τον προσεγγίζει πάντα ως πρώτη ύλη προς εξημέρωση, προς μετάφραση στο δικό της ηθικό-πολιτικό λεξιλόγιο.

Η τάση αυτή δεν είναι καινούργια. Είναι η ίδια λογική που οδήγησε τους Γερμανούς ιδεαλιστές να αναζητήσουν στην Ελλάδα την ενσάρκωση του “Πνεύματος”, που έκανε τους Βρετανούς φιλέλληνες να ερωτευθούν μια Ελλάδα προσαρμοσμένη στις αισθητικές και πολιτικές ανάγκες του δικού τους νεοκλασικισμού, και που σήμερα ωθεί το Χόλιγουντ να αναζητεί στον Όμηρο ένα πεδίο προβολής σύγχρονων πολιτισμικών και ταυτοτικών προβληματισμών.

Θα ήταν, ωστόσο, άδικο να παραγνωριστεί η αντίθετη άποψη, η οποία είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στον αμερικανικό ακαδημαϊκό και κριτικό χώρο. Σύμφωνα με αυτήν, οι μύθοι ουδέποτε υπήρξαν στατικά και αμετάβλητα μορφώματα· αντιθέτως, επιβίωσαν ακριβώς επειδή κάθε εποχή τους επαναδιατύπωνε σύμφωνα με τις δικές της ανάγκες. Από αυτή την οπτική, η απαίτηση για “πιστότητα” ή “ιστορική αυθεντικότητα” σε ένα έργο προφορικής παράδοσης συνιστά ψευδοπρόβλημα. Επιπλέον, η καταγγελία περί “πολιτικής ατζέντας” θεωρείται και η ίδια προϊόν του σύγχρονου αμερικανικού πολιτισμικού πολέμου, άρα εξίσου εξαρτημένη από τις ίδιες δυτικές ιδεολογικές αντιπαραθέσεις που υποτίθεται ότι καταγγέλλει.

Το πραγματικό ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν ο Όμηρος δικαιούται να μεταφράζεται, να επανερμηνεύεται ή να κινηματογραφείται. Το ερώτημα είναι αν, μέσα από αυτές τις αλλεπάλληλες αναγνώσεις, εξακολουθεί να ακούγεται η φωνή του ίδιου του ομηρικού κόσμου ή αν τελικά ο ελληνικός μύθος καταλήγει να ξαπλώνει διαρκώς στο προκρούστειο κρεβάτι των ιδεολογικών αναγκών κάθε εποχής.

* 

🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 Christopher Nolan's Odyssey is one of the most ambitious film productions of recent years. Based on the Homeric epic, shot on location in Morocco, Italy, and Greece, with a budget reported to approach $250 million and an unprecedented international promotional campaign, the film has already succeeded in turning Homer, Greek mythology, and Greece itself into a subject of extensive public debate.

The reflections that follow do not concern the film itself, but rather the mythologizing discourse that has grown up around it, as well as the broader cultural and ideological assumptions underlying the modern Western reception of the Homeric world.

Nolan himself has publicly acknowledged that he was influenced by Emily Wilson's translation, which he called "revolutionary"... This admission carries particular weight, because what we are dealing with is not a cinematic adaptation of the Homeric epic itself, but an adaptation of an already reformulated Anglo-Saxon version of it.

In other words, the Homeric text passes through the filter of a post-liberal, Protestant academic tradition and, as a product of that process, is transformed once again to serve the aesthetic, ideological, and thematic concerns of contemporary Western cinema.

Every translation is inevitably a form of interpretation. The question is what kind of interpretation is chosen, and what cultural presuppositions it embeds.

The problem does not lie in the fact that the Greek myth is being reinterpreted. Myth, after all, is not sacred text with fixed, dogmatic content; rather, it is a living narrative organism. It is by definition multiform, oral, ritually re-created with every new act of telling. Every age and every storyteller adds its own perspective. But re-creation is one thing, and the transposition of a myth into an entirely different cultural frame of reference - one that tends to reshape it according to its own value categories - is quite another.

The Western, and specifically the Anglo-Saxon Protestant, mindset does not know how to stand before Greek myth except by moralizing it - translating it into concepts that are familiar to it: guilt/innocence, oppression/emancipation, victim/perpetrator, individual conscience confronting a morally ordered universe. This is an interpretive operation deeply shaped by the Christian and Protestant tradition, in which the text is treated primarily as a vehicle of moral meaning rather than as the expression of a cosmological order.

The Greek worldview that produced the Odyssey is something entirely different. It is not organized as a system of moral rules but as a tragic conception of existence. Concepts such as fate, hubris, hospitality, honor, and glory (kleos) are not subject to modern moral weighing but to a divine order - at times indifferent, at times unjust, but always transcending the individual. Odysseus is not a "wounded veteran" seeking psychological healing, nor a modern hero trapped in therapeutic narratives of identity and trauma. He is polymechanos - the man of many devices - set within a world where he struggles to survive, to preserve his honor, and to return home: a universe in which these concepts carry a weight that is existential and almost sacred, not psychological.

The same holds for the casting choices, which are not simply "artistic freedom," as the film's defenders claim, but the expression of a specific cultural choice and political disposition - the American, post-Protestant conception of "representation" as a moral obligation. The casting of Nyong'o as Helen, or of Elliot Page in a role unrelated to his biological sex, does not arise from any internal necessity of the Greek narrative; it reflects the broader political and social preoccupations that characterize contemporary Western public discourse. Worse still: these choices are imposed as a corrective overlay on the myth itself.

Nolan's reference to Wilson reinforces this reading. Her translation is not confined to rendering the text linguistically; it is accompanied by a deliberate interpretive stance that foregrounds issues such as women's experience, power relations, and the gendered dimensions of the narrative. These are entirely legitimate concerns within contemporary academic discussion. The question, however, remains whether they belong organically to the Homeric world or constitute reading tools drawn from a far later historical and cultural reality.

This is not, then, a matter of the film being "good" or "bad" in an aesthetic sense - indeed, by most critical accounts, it is visually striking. Rather, it stands as categorical proof that the West still cannot approach Greek civilization as an autonomous worldview in its own right; it continues to treat it as raw material to be tamed, to be translated into its own moral-political vocabulary.

This tendency is nothing new. It is the same logic that led the German Idealists to seek in Greece the embodiment of "Spirit," that led British philhellenes to fall in love with a Greece tailored to the aesthetic and political needs of their own neoclassicism, and that today drives Hollywood to seek in Homer a screen onto which to project contemporary cultural and identity concerns.

It would, however, be unfair to ignore the opposing view, which is quite widespread in American academic and critical circles. According to this view, myths have never been static, unchanging structures; on the contrary, they have survived precisely because every age has reformulated them according to its own needs. From this perspective, demanding "fidelity" or "historical authenticity" from a work of oral tradition is a false problem. Moreover, the charge of a "political agenda" is itself seen as a product of the contemporary American culture war, and thus equally dependent on the very Western ideological conflicts it purports to denounce.

The real question, then, is not whether Homer has the right to be translated, reinterpreted, or filmed. The question is whether, through this succession of readings, the voice of the Homeric world itself can still be heard - or whether Greek myth is ultimately condemned to lie forever on the Procrustean bed of each era's ideological needs.

 

 

Το φως που δεν μας ανήκει

Το θερινό ηλιοστάσιο δεν αποδεικνύει τίποτα. Είναι η μέρα που ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά και στέκεται εκεί, αδιάφορος για το πόσο σημαντικοί φανταζόμαστε ότι είμαστε.

Ο άξονας της γης κλίνει προς το φως, και εμείς διαβάζουμε σ' αυτή την κλίση ένα νόημα που δεν υπάρχει - σαν να γέρνει ο κόσμος για να μας δει.

Το φως δεν βλέπει κανέναν. Απλώς φωτίζει.

Κάτω από την επιφάνεια δεν κρύβεται καμία κρίση. Η πέτρα δεν περιμένει να μας μιλήσει. Υπάρχει μόνο η ύλη, σιωπηλή, αδιάφορη για τις εξηγήσεις που της ζητάμε.

Αργότερα, με το απογευματινό φως, θα συναντηθούμε, θα μιλήσουμε, θα χαμογελάσουμε, θα κρατήσουμε τα ποτήρια μας σαν αποδείξεις. Δεν θα λέμε ψέματα· θα κάνουμε κάτι πιο απλό. Θα πιστέψουμε για λίγο πως η στιγμή έχει διάρκεια.

Τη στιγμή που το φως μοιάζει ακλόνητο, ο χρόνος έχει ήδη γυρίσει, αθόρυβα, αδιάφορος για το αν εμείς το προσέξαμε.

Προτιμάμε να βλέπουμε το είδωλό μας μέσα στο φως παρά το ίδιο το φως.

Καμωνόμαστε να χτίζουμε σαν ο χρόνος μας να μην τελειώνει, ενώ δεν είμαστε παρά ένοικοι μιας μέρας που κλείνει. Και συνεχίζουμε. Από συνήθεια.

Ελπίζουμε σε ένα μέλλον πιο λαμπρό απ' αυτό που μας αναλογεί. Η ελπίδα αυτή δεν είναι αθώα. Είναι ο τρόπος μας να μην αντικρύσουμε κατάματα αυτό που ήδη ξέρουμε. Και αύριο, πράγματι, θα ξημερώσει…

Το βράδυ, όταν ο ορίζοντας βαφτεί πορφυρός, δεν θα είναι κάποιο θεϊκό σημάδι. Θα είναι μόνο φως που αλλάζει γωνία.

Θα μείνουμε να παρακολουθούμε το σβήσιμό του. Δεν θα υπάρχει αποκάλυψη, ούτε τρόμος, μόνο η ίδια παλιά αλήθεια, καθαρή πια από κάθε στόλισμα. Το φως πάντα φεύγει, κανείς δεν είναι το κέντρο του, και αυτό, ακριβώς αυτό, δεν χρειάζεται να μας τρομάζει.

 

Ελληνισμός: ο εφιάλτης του τουρκικού εθνικισμού

 

Θυμάμαι, στο πλαίσιο μιας ιδιωτικής κουβέντας για την Ιστορία και τον πολιτισμό στην Ανατολή, την έντονη και αναίτια επίθεση που δέχθηκα από έναν Τούρκο πανεπιστημιακό. Σε μια αποστροφή του λόγου του, μου απευθύνθηκε με εμφανή προκλητικότητα, ρωτώντας με: "Και ποιος σου είπε εσένα ότι ο Όμηρος ήταν Έλληνας;"

 

Ομολογώ πως, προς στιγμήν, έμεινα να τον κοιτάζω με απορία, προσπαθώντας να αποφασίσω πώς να διαχειριστώ μια τόσο ανιστόρητη τοποθέτηση. Η αυθόρμητη αντίδρασή μου ήταν να του απαντήσω: "Δεν χρειάζεται να μου το πει κανείς! Είναι γραμμένο στο γενετικό μου κώδικα, αλλά και σε κάθε θραύσμα των αρχαιολογικών ευρημάτων που οι αρχαιολόγοι σας φέρνουν στο φως. Όπου κι αν σκάψετε στην Τουρκία, ξεθάβετε με απογοήτευση ελληνικές επιγραφές που μαρτυρούν το προαιώνιο παρελθόν του τόπου".

 

Ήθελα επίσης να του πω ότι, πριν διεκδικήσει την πατρότητα του Ομήρου, καλό θα ήταν να διερευνήσει και να αναγνωρίσει τη δική του ταυτότητα· γιατί μπορεί να δηλώνει Τούρκος, αλλά δεν ξέρει από πού κρατά η σκούφια του. Και μπορεί να κατανοώ την αγωνία του να αποκτήσει η χώρα του ένα ένδοξο πολιτισμικό παρελθόν, αλλά δεν τη συμμερίζομαι.

 

Αυτό ακριβώς του απάντησα - με μια φλεγματική απάθεια που θα ζήλευε κι ο βασιλιάς Κάρολος - κι έγινε... Τούρκος. Δεν ήταν καλή απάντηση. Σκοπός δεν είναι η προσβολή του όποιου συνομιλητή αλλά η κατανόηση, η αναζήτηση ή η ανάδειξη της αλήθειας ακόμη κι όταν αυτή είναι άβολη. 

 

Καταλαβαίνετε - υποθέτω, η συζήτηση ούτε ακαδημαϊκή ήταν ούτε ψύχραιμη. Όσο ο συνομιλητής μου αδυνατούσε να προσκομίσει το οποιοδήποτε τεκμήριο που να δίνει έστω, μια στοιχειώδη βάση στον ισχυρισμό του, τόσο περισσότερο εξοργιζόταν. Σχεδόν τον λυπήθηκα και δεν έδωσα συνέχεια στο όλο θέμα.

 

Αλλά, προσέξτε. Αυτή ακριβώς η αγωνία των γειτόνων μας δεν είναι τυχαία. Ούτε η συζήτηση ήταν μεμονωμένη, ούτε και τα άρθρα που δημοσιεύονται σποραδικά από τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης είναι αθώα. Όλα μαζί, αποτυπώνουν με εύγλωττο τρόπο το βαθύ πρόβλημα ταυτοτικής ανεπάρκειας που διατρέχει μεγάλο μέρος της σύγχρονης τουρκικής κοινωνίας και διανόησης.

 

Η Τουρκία, ως απόγονος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, βρέθηκε αντιμέτωπη με την ανάγκη κατασκευής μιας συμπαγούς εθνικής ταυτότητας. Ο κεμαλισμός προσπάθησε να το κάνει με τον κρατικισμό, τον εθνολαϊκισμό και τον ιστορικό αναθεωρητισμό, ενώ ο ισλαμισμός - ιδίως στην εποχή Ερντογάν - έχει στραφεί στην θεολογική ουτοπία και τον παντουρκισμό. 

 

Στόχος της εθνικιστικής τουρκικής διανόησης υπήρξε ανέκαθεν η βίαιη ομογενοποίηση των πληθυσμών της Μικράς Ασίας και ο σφετερισμός των στοιχείων της ταυτότητας των προαιώνιων γηγενών λαών - κυρίως των Ελλήνων. Ήταν εκείνη η ανάγκη για αυτοπροσδιορισμό έναντι "ανώτερων" πολιτισμών που "με θράσος" εξακολουθούσαν να επιβιώνουν στην Ανατολία, που τους οδήγησε και στο έγκλημα αλλά και στην εργαλοιοποίηση της Ιστορίας για να θεμελιώσουν ένα κίβδηλο "ηθικό δικαίωμα" κυριαρχίας.

 

Η άρνηση της ελληνικότητας του Ομήρου, η διεκδίκηση της Αγίας Σοφίας, η συστηματική υποβάθμιση ή διαστρέβλωση της ελληνικής παρουσίας στην Μικρά Ασία, και η κατασκευή ενός "μεγάλου τουρκικού έθνους" που δήθεν υπήρχε από την αρχαιότητα, είναι εκφάνσεις της ίδιας αγωνίας. Να γεμίσει το κενό μιας σχετικά πρόσφατης εθνογένεσης με δανεικά ή πλαστά μεγαλεία, συχνά με την ταυτόχρονη απαξίωση ή εξαφάνιση της πραγματικής ιστορίας τόπου και λαών.

 

Δεν πρόκειται απλώς για ιστορική άγνοια ή προπαγάνδα. Πρόκειται για βαθιά ταυτοτική ανασφάλεια που τροφοδοτεί επιθετικότητα, αναθεωρητισμό και την ανάγκη συνεχούς "επιβεβαίωσης" μέσω σύγκρουσης με τον "Άλλο" - ιδίως με τον Ελληνισμό, που συμβολίζει την συνέχεια ενός πολιτισμού χιλιάδων ετών στον ίδιο χώρο.

 

Πλάτων, Τραύμα και Αλήθεια: Μια Συνομιλία για την Ψυχή του Ελληνισμού

Ξεκίνησε ως ένα σχόλιο σε ένα δοκίμιο για τον ελληνικό πολιτισμό. Κατέληξε να είναι μια από τις πιο γόνιμες φιλοσοφικές αντιπαραθέσεις που μπορεί να έχει κανείς με έναν άγνωστο. Ποιό το αντικείμενο; Αν η ελληνική σκέψη ήταν μια πράξη θάρρους ή άμυνας· αν η Πλατωνική φιλοσοφία γεννήθηκε από την αγάπη για την αλήθεια ή από τον φόβο της φθοράς και αν, τελικά, η διάκριση αυτή έχει νόημα.

Ι. Η αφορμή: “Οι Έλληνες δεν εξαπατούσαν”

Το δοκίμιο που έγινε αφορμή για τον διάλογο αυτό, γράφτηκε αρχικά για να εκφωνηθεί ως ομιλία ενώπιον τουρκικού κοινού στην Κωνσταντινούπολη - μια λεπτομέρεια που δεν είναι καθόλου ασήμαντη καθώς οι ιστορικές, πολιτισμικές και άλλες διαφορές που χωρίζουν Έλληνες και Τούρκους ορίζουν εν πολλοίς τη μεταξύ τους συμπεριφορά. Μιλώντας, λοιπόν, στην πόλη που κάποτε ήταν η Κωνσταντινούπολη, σε ανθρώπους που μοιράζονται μαζί μας γεωγραφία και ιστορία αλλά όχι μνήμες, πόθους και οράματα, επέλεξα να μιλήσω για κάτι που ξεπερνά την αντιπαλότητα. Μίλησα για τον πολιτισμό που γεννήθηκε στα παράλια της Μικράς Ασίας· για τους Ίωνες και τις πόλεις τους, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο ένας λαός μπορεί να μεταμορφώσει την τραγωδία σε φιλοσοφία.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μια φράση ξεχώρισε και έγινε η σπίθα: ”...Οι Έλληνες δεν εξαπάτησαν ποτέ κανέναν αλλά, ούτε κι εξαπατήθηκαν...” Ένας από τους αναγνώστες του κειμένου - ένας βορειοευρωπαίος ερευνητής με βαθιά γνώση της ελληνικής παράδοσης, όπως φάνηκε από τη συνομιλία που είχαμε - δεν εντόπισε σε αυτή τη φράση ανακρίβεια, αλλά παράλειψη. Επικαλέστηκε τον Πλάτωνα.

ΙΙ. Το “Γενναίο Ψεύδος” και η αρχιτεκτονική της εξουσίας

Στην Πολιτεία (414b), ο Σωκράτης διατυπώνει ανοιχτά την ανάγκη ενός ιδρυτικού μύθου για τη δίκαιη πολιτεία: “γενναῖόν τι ἓν ψευδομένους” - “λέγοντας ένα γενναίο ψέμα”. Πρόκειται για μια συνειδητή πολιτική πρόταση, εννοώντας ότι η κοινωνική συνοχή μπορεί να χρειαστεί μια εκ προθέσεως κατασκευασμένη αφήγηση.

Ο αναγνώστης το εξέλαβε αυτό όχι ως πολιτική ρητορεία αλλά ως δομικό σύμπτωμα, καθώς ο Πλάτωνας δεν φιλοσοφεί απλώς, αλλά επιχειρεί να χτίσει ένα μεταφυσικό τείχος ανάμεσα στην ανθρώπινη νόηση και στη φθαρτή πραγματικότητα. Στον Τίμαιο (27d–28a) αυτό γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρο: υπάρχει αυτό που “υπάρχει πάντα” και αυτό που “γίνεται και φθείρεται”. Στο Συμπόσιο (211a–b), η Ιδέα “ούτε γίνεται ούτε φθείρεται”. Στον Φαίδωνα, η ψυχή είναι “αδιάλυτη”, σε αντίθεση με το σώμα που αποσυντίθεται.

Είναι αλήθεια ότι ο Πλάτων, σε αντίθεση με τον Σωκράτη της πρώιμης περιόδου, δέχεται ότι η πλήρης αλήθεια μπορεί να είναι πολιτικά καταστροφική για τους πολλούς. Αυτή η στάση δεν είναι απλώς παιδαγωγική· είναι και ελιτίστικη. Ωστόσο, εκείνο που τον διακρίνει από μεταγενέστερους “ιδεολόγους” είναι ότι δεν προσπαθεί να κρύψει το ψέμα του. Το ονοματίζει, μάλιστα, “γενναίο”. Διατηρεί δηλαδή ακόμα και μέσα στην κατασκευή μια μορφή ειλικρίνειας.

Για τον αναγνώστη, ωστόσο, αυτή η φιλοσοφική κίνηση δεν είναι αθώα. Είναι η πρώτη εκδοχή εκείνης της δυτικής στάσης που αργότερα θα γεννήσει τη χριστιανική περιφρόνηση της σάρκας, τον καρτεσιανό δυισμό, και τελικά τη σύγχρονη τεχνοκρατική αλαζονεία - την πεποίθηση ότι ο λόγος μπορεί να κυριαρχήσει επί της φύσης, να την αντικαταστήσει, ακόμη και να την ακυρώσει.

ΙΙΙ. Η υπεράσπιση: Τραγική συνείδηση, όχι απόδραση

Η αντίθεση που αναπτύχθηκε στη συνομιλία δεν αρνείται τα κείμενα. Αρνείται την ερμηνεία. Ο Πλάτων δεν γράφει από ασφάλεια. Γράφει συντετριμμένος - μετά τον θάνατο του Σωκράτη, και απογοητευμένος από την πολιτική και ηθική κατάρρευση της Αθήνας, με το ερώτημα “μπορεί η αλήθεια να επιβιώσει σε έναν κόσμο φθοράς;” να είναι υπαρξιακό, όχι ακαδημαϊκό. Το “γενναίο ψέμα” δεν είναι θεμελιακό, δομικό στοιχείο μιας πνευματικής συνωμοσίας κατά της φύσης. Είναι πολιτικός μύθος παιδαγωγικού χαρακτήρα και ο ίδιος ο Πλάτωνας το γνωρίζει και το ονοματίζει.

Ωστόσο, η ελληνική πνευματική παράδοση δεν περιορίζεται στον Πλάτωνα. Ο Ηράκλειτος αντιτίθεται στον Παρμενίδη. Ο Αριστοτέλης διορθώνει τον Πλάτωνα. Οι Στωικοί επιστρέφουν στη φύση. Και πιο πρόσφατα, ο Νίτσε επιτίθεται στη μεταφυσική, ο Χάιντεγκερ αποδομεί τη δυτική οντολογία στις ρίζες της. Δεν υπάρχει καμία “θεσμική οντολογία” της Δύσης. Υπάρχει μια ατέλειωτη εσωτερική κρίση. Και αυτή η κρίση είναι, κατά βάθος, ελληνική.

Ο Όμηρος, πολύ πριν από τον Πλάτωνα, δεν αποδρά από τη φύση. Βυθίζεται μέσα σε αυτήν. Η Ιλιάδα δεν είναι απλώς επική ποίηση. Είναι το αντίτιμο της βίας. Ο Αχιλλέας δεν θριαμβεύει. Παθαίνει. Και στο τέλος, δεν ηττάται από τον θάνατο. Τον αγκαλιάζει!: “κῆρα δ' ἐγώ τότε δέξομαι”. Η ελληνική τραγική συνείδηση δεν παράγει άρνηση της πραγματικότητας. Εκβιάζει την επίγνωσή της.

IV. Το βαθύτερο ερώτημα: Άμυνα ή φιλοσοφία;

Στο σημείο αυτό ο διάλογος έφτασε στον πυρήνα του. Αν ο Πλάτων έχτισε έναν “κόσμο ιδεών” ανάμεσα στον νου και τη φθορά, τούτο μπορεί να ειδωθεί ως προσπάθεια επούλωσης του τραύματος ή ως φιλοσοφική διαχείριση του χάους;

Το συμπέρασμα ήταν ότι ίσως το ερώτημα να είναι λανθασμένο. Γιατί και τα δύο δεν αποκλείονται. Ο ανθρώπινος νους, όταν αντιμετωπίζει τη φθορά, κάνει και τα δύο ταυτόχρονα: αμύνεται και φιλοσοφεί. Τρέμει και στοχάζεται. Φοβάται τον θάνατο και αναρωτιέται τι σημαίνει. Αυτή η αδύνατη συνύπαρξη δεν είναι αδυναμία ούτε καν για τον Πλάτωνα. Είναι η συνθήκη κάθε ανθρώπινης σκέψης.

Αυτό ακριβώς θέλει να πει το δοκίμιο για τον ελληνισμό. Οι Έλληνες δεν αντιμετώπισαν τον φόβο και την άγνοια με ηρωισμό ή με αδιαφορία, αλλά με τέχνη, φιλοσοφία, θέατρο, αυτογνωσία. Μετέτρεψαν το τραύμα σε δημιουργία. Δεν έκρυψαν το άλλο πρόσωπο του κόσμου - αυτό το σκοτεινό, το μελαγχολικό - αλλά του έδωσαν μέτρο, μορφή και ομορφιά.

V. Το παράδοξο της ιωνικής ακτής

Υπάρχει μία εικόνα στο δοκίμιο που επιστρέφει στο μυαλό μετά τη συνομιλία: οι Έλληνες αποικιστές που διασχίζουν το Αιγαίο και φτάνουν στα παράλια της Μικράς Ασίας. Δεν ταξιδεύουν ως κατακτητές ή τουλάχιστον, δεν ήθελαν πια να είναι. Ήρθαν ως λαός που έφερε μαζί του τη μνήμη ενός εγκλήματος - της Τροίας - και ήθελαν να κάνου κάτι αντάξιο αυτής της μνήμης, αποζημιώνοντας την ανθρωπότητα για το έγκλημα που συνειδητά διέπραξαν.

Η εικόνα ανταποκρίνεται επακριβώς τόσο στο περιεχόμενο του διαλόγου όσο και στο ζητούμενο του ελληνικού ψυχισμού. Διότι το ερώτημα “φιλοσοφία ή τραύμα” προϋποθέτει και τα δύο. Οι Έλληνες μάς έδειξαν ότι ο πολιτισμός γεννιέται ακριβώς εκεί που το τραύμα δεν αποσιωπάται και η ενοχή δεν αφήνεται να γίνει απόγνωση. Τότε μόνον συντελείται η πραγματική δημιουργία.

Ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος, ο Ηράκλειτος - όλοι τους γεννήθηκαν από εκείνα τα χώματα. Πιθανόν έτσι να εξηγείται γιατί ετέθη εξαρχής το ερώτημα: “τι είναι ο κόσμος”, και όχι “πώς να δραπετεύσουμε από αυτόν”.

Ίσως η μεγαλύτερη απόδειξη ότι οι Έλληνες δεν έκρυψαν τη φθορά είναι ότι γέννησαν την Τραγωδία. Κανένας άλλος πολιτισμός δεν τόλμησε να φέρει στη σκηνή, μπροστά στα μάτια όλου του δήμου, την απόλυτη συντριβή του ανθρώπου από δυνάμεις που ο ίδιος δεν ελέγχει. Αυτό δεν είναι άμυνα. Είναι η πιο ριζική αναμέτρηση με το τραύμα που επιχείρησε ποτέ ο άνθρωπος.

VI. Ένα ερώτημα χωρίς τελεία

Ο διάλογος έκλεισε με μία παρατήρηση που λειτούργησε ως συμπέρασμα: η αδιευκρίνιστη ένταση είναι, ίσως, η μεγαλύτερη κληρονομιά των Ελλήνων. Δεν έλυσαν την αντίθεση ανάμεσα στη λογική και στο χάος, στον λόγο και στη φθορά, στη φιλοσοφία και στο τραύμα. Τη διατήρησαν ζωντανή. Και ίσως αυτή η αδυναμία επίλυσης είναι αυτό που ονομάζουμε σκέψη.

Η ειρωνεία είναι ότι αυτός ο διάλογος - ανάμεσα σε έναν Έλληνα και έναν αναγνώστη του κειμένου του από τη Βόρεια Ευρώπη - διαδραματίστηκε στο περιθώριο ενός κειμένου που εκφωνήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Στην πόλη όπου η ελληνική μνήμη και η οθωμανική παρουσία συνυπάρχουν επί αιώνες. Στην πόλη που χτίστηκε εκεί ακριβώς που οι Μεγαρείς είχαν ιδρύσει το Βυζάντιο τον 7ο π.Χ. αιώνα.

Ίσως δεν υπάρχει καλύτερο μέρος για να αναρωτηθεί κανείς αν η αναζήτηση σταθερότητας μέσα στη ροή είναι άμυνα ή φιλοσοφία - και να καταλήξει ότι, ίσως, είναι και τα δύο.

 

Βιβλιογραφία:

· Moissidis, C., 2026. Essay on Greeks and Their Expansion in Our Region: On Ionian Culture, Greek Colonisation, and the Enduring Legacy of a People. Πάτρα: Academia.edu

· Πλάτων, 1993. Τίμαιος. Μετάφραση Β. Κάλφας. Αθήνα: Πόλις.

· Πλάτων, 2002. Πολιτεία. Μετάφραση Ν. Μ. Σκουτερόπουλος. Αθήνα: Πόλις.

· Πλάτων, 2004. Συμπόσιο. Μετάφραση Σ. Ράμφος. Αθήνα: Αρμός.

· Πλάτων, 2014. Φαίδων. Μετάφραση Ι. Ν. Πετράκης. Αθήνα: Εκδόσεις της Εστίας

 

Kalbimizin sınırları / Τα σύνορα της καρδιάς μας

 

🇹🇷 Kalbimizin sınırları

kimseyi fethetmeyi gerektirmez.

Ama bu sınırları biliyoruz. Net olarak.

Ve onları savunuyoruz -

nefretle değil,

adaleti teslimiyetten ayıran

o soğuk ölçüyle.

 

Bu kalp kıskançlık beslemez.

Üstünlük yanılsamasıyla çarpmaz.

Haksızlığın sınırını ve kibrin nerede başladığını bilir.

 

Egemenlik kurmaya çalışmaz,

çünkü başkası üzerindeki egemenliğin

her zaman kırılgan bir zafer olduğunu bilir.

Ödünç alınmış bir hâkimiyet.

Geçici bir işgal.

 

Hiçbir Peygamber rehber değil.

Yalnızca erdem.

 

Güç, toprakla ya da dayatmayla ölçülmez.

Farklı olanın yakınında kalırken

bütünlüğünü koruyabilmekle ölçülür.

Ölçüyü yitirmeden.

Yargı sorumluluğundan kaçmadan.

 

Bu kalp, özgürlüğünün ağırlığını taşıyamayacağı

hiçbir şeyi fethetmemeyi seçer.

Bu vazgeçiş değil - hoşgörüdür.

 

Tereddütsüzce.

 

🇬🇷 Τα σύνορα της δικής μας καρδιάς δεν προϋποθέτουν την κατάκτηση κανενός.

Και αυτή η καρδιά δεν τρέφει φθόνο.

Δεν χτυπά με μίσος ούτε και με την ψευδαίσθηση της υπεροχής.

Αναγνωρίζει το δίκαιο και τα όρια της ύβρεως.

 

Δεν επιδιώκει να κυριαρχήσει, γιατί γνωρίζει πως η κυριαρχία πάνω στον άλλον είναι πάντα εύθραυστη νίκη.

Δανεική ηγεμονία.

Πρόσκαιρη κατοχή.

 

Κανένας Προφήτης οδηγός.

Μονάχα η αρετή.

 

Η ισχύς δεν μετριέται σε έκταση και με την επιβολή,

αλλά στην ικανότητα να παραμένεις ακέραιος μέσα στην εγγύτητα του διαφορετικού.

Να μην χάνεις το μέτρο ούτε να εγκαταλείπεις την ευθύνη της κρίσης.

 

Αυτή η καρδιά, επιλέγει να μην κατακτά τίποτα που δεν μπορεί να αντέξει το βάρος της ελευθερίας του. Κι αυτό δεν είναι παραίτηση αλλά επιείκεια.

 

Χωρίς δισταγμό.

 

Η Πρωτομαγιά που προδώσαμε

 

Φωτογραφίες της Jane Nicholl με τα ξύλινα γλυπτά στο Wat Tyler Country Park, τα οποία μνημονεύουν τη βίαιη εξόντωση των τελευταίων εξεγερμένων χωρικών στο γειτονικό Norsey Woods.

Καθώς περνούν τα χρόνια, το ερώτημα επιστρέφει με αυξανόμενη ενόχληση: τί ακριβώς γιορτάζουμε την Πρωτομαγιά και με ποιο ηθικό δικαίωμα επικαλούμαστε ακόμα τον συμβολισμό της συγκεκριμένης ημέρας; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Είναι η πιο ειλικρινής πρόκληση που μπορεί να απευθύνει κανείς σε μια κοινωνία που έχει μάθει να συμβιώνει άνετα με τις αντιφάσεις της.

 

Γιατί η αδράνεια που παρατηρούμε γύρω μας δεν είναι απλή αδυναμία ή κούραση. Είναι επιλογή. Οι πολίτες δεν αδυνατούν απλώς να υπερασπιστούν δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αίμα και κόπο· πολύ συχνά συμβάλλουν οι ίδιοι στην αποδόμησή τους, υιοθετώντας αφηγήματα που παρουσιάζουν την υποβάθμιση της ζωής τους ως “αναπόφευκτη πραγματικότητα” ή “κοινό συμφέρον”. Πίσω από αυτά τα αφηγήματα κρύβονται πολιτικοί όλων των αποχρώσεων, συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες και κάθε λογής διαχειριστές, οι οποίοι από τη μία αποδομούν εργασιακές κατακτήσεις και από την άλλη κομπάζουν για τις δήθεν παροχές που «διορθώνουν» «αδικίες», ενώ στην πραγματικότητα αναπαράγουν το ίδιο πλέγμα εξάρτησης και διαρκούς ανακύκλωσης των προβλημάτων που υποτίθεται ότι θεραπεύουν.

 

Η ιστορική οπισθοδρόμηση δεν είναι απλά εντυπωσιακή... Είναι ντροπή ένας εργαζόμενος να μην μπορεί να εξασφαλίσει ούτε τα στοιχειώδη για να ζήσει ανθρώπινα από τη δουλειά του. Είναι προσβλητικό για την ίδια την έννοια της ανθρώπινης αξίας να μην μπορεί να θρέψει την οικογένειά του χωρίς να εξαντληθεί σωματικά και ψυχικά. Είναι εξοργιστικό να αναγκάζεται σε δύο και τρεις δουλειές, χωρίς ασφάλεια, χωρίς σταθερότητα, χωρίς καμία προοπτική, απλά και μόνο για να επιβιώνει πληρώνοντας την κυβερνητική ανικανότητα με καπέλο. Είναι ακατανόητη η αδυναμία πρόσβασης σε αξιοπρεπή στέγη… Μόνο μία εξήγηση μπορεί να είναι αποδεκτή: το κράτος έχει προδώσει την πιο βασική του αποστολή καθώς, όσα αλλού θεωρούνται αυτονόητα, εδώ παρουσιάζονται ως ανέφικτες πολυτέλειες από ακριβώς εκείνους που ποζάρουν ως υπερασπιστές του εργαζόμενου.

 

Η Πρωτομαγιά έχει εκφυλιστεί προ πολλού σε ένα κενό τελετουργικό. Μια ημέρα “τιμής της εργασίας” που οικειοποιούνται ακριβώς εκείνοι που συνέβαλαν περισσότερο στην υποβάθμισή της. Και ενώ αυτοί μιλούν για “πρόοδο” και “δικαιώματα” και “κατακτήσεις” και “αγώνες”, οι ίδιοι οι πολίτες - με την ανοχή, τη σιωπή τους, τον φόβο τους, τον μικροκομματικό τους διχασμό - λειτουργούν ως ο πιο αποτελεσματικός σύμμαχος αυτής της διάβρωσης.

 

Και η διάβρωση αυτή δεν συντελείται πλέον μόνο στο επίπεδο των νόμων και των αγορών. Συντελείται και εκεί όπου ο αλγόριθμος καθορίζει τι θα γίνει ορατό. Οι πλατφόρμες που “φιλοξενούν” τον σύγχρονο δημόσιο διάλογο και επιβάλλουν το περιεχόμενο και κατευθύνουν την προσοχή στο εντυπωσιακό και το πολωτικό εις βάρος του ουσιαστικού. 

 

Η Πρωτομαγιά - όπως κάθε τι εμπορεύσιμο - γίνεται hashtag, η αγανάκτηση γίνεται story, η διεκδίκηση γίνεται post που εξαντλούνται με το σκρολάρισμα. Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι η εξαφάνιση της αντίστασης· είναι ότι αυτή προδιαγράφεται ως αδρανής ακόμα πριν εκφραστεί, ενσωματωμένη εκ των προτέρων στον ίδιο τον μηχανισμό που υποτίθεται ότι αμφισβητεί. Έτσι προκύπτουν θεσμοί που λειτουργούν αλλά δεν εμπνέουν, και πολίτες που συμμετέχουν αλλά δεν πιστεύουν. Βλέπε δικαιοσύνη...

 

Δεν χρειάζεται να γίνουμε Ροβεσπιέροι για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Αρκεί να παραδεχτούμε ότι η χρόνια παθητικότητα απέναντι στην αδικία δεν είναι ουδετερότητα αλλά συναίνεση. Και ότι η αγανάκτηση, όταν η αδικία παγιώνεται, δεν είναι απλώς συναίσθημα αλλά πολιτική ανάγκη.

 

Αν θέλουμε να τιμήσουμε ειλικρινά αυτή την ημέρα, πρέπει πρώτα να σταματήσουμε να αυταπατώμαστε. Η αναδιάταξη της σχέσης πολίτη και εξουσίας δεν θα έρθει με συμβολικές πορείες, κενές διακηρύξεις ή (viral) αναρτήσεις. Χρειάζεται απόφαση και γι’ αυτή την απόφαση θα απαιτηθεί θάρρος για να κοιτάξουμε κατάματα τη δική μας ευθύνη για την κατάσταση που καταγγέλλουμε.